FABEL

HOE EEN HAAS HET HAASJE WERD

Nietsvermoedend had de oude wijze uil de wolvin te woord gestaan, toen ze hem om raad vroeg. Nietsvermoedend namelijk, omdat de enorme heisa die zou volgen op dat moment niet te voorzien was. De wolvin had een hazenvondeling in het struikgewas ontdekt en hem mee naar haar hol genomen. De wolvin was eigenlijk een bastaard. Haar moeder was een Labrador van de boerderij naast het bos, haar vader was een wolf. De zachte bek had ze uiteraard van moederskant. De uil zag het eigenlijk niet zo zitten dat de wolvin het haasje groot zou brengen, maar je kon ook nooit weten hoe een koe een haas vangt. Niet geschoten is altijd mis, al klinkt het voor een haas wel een beetje bizar in deze kwestie.

De wolvin noemde het haasje Flappie, naar een smartlap van de Grote Vlaamse Gaai. Flappie deed het boven verwachting en groeide voorspoedig op. De wolvin was trots als een pauw en kon haar geheim niet meer voor zich houden. Op een dag vertelde zij haar verhaal aan Protter, een praatzieke spreeuw, en binnen de kortste keren kwamen de persmuskieten van heinde en verre om het wonder te aanschouwen. Flappie liet zich al die aandacht welgevallen. Maar ach, weldra verscheen de sluwe vos met zijn secondant ten tonele. Hij had gehoord van Flappie en had besloten dat dit verboden moest worden. Stel je voor, wanneer hij tijdens de jacht geconfronteerd zou worden met een haas die niet bang voor hem zou zijn. Dan was de lol er snel vanaf. Nee, Flappie diende bij de eekhoorns onder te worden gebracht, die zouden hem veel beter klaar kunnen stomen voor het ware harde leven. Die wisten wel wat angst was! De arme wolvin kreeg een dag de tijd om afscheid te nemen. Zij wist zich geen raad en wendde zich opnieuw tot de wijze uil. Deze voelde met haar mee en vloog als een haas naar de vos om hem om te praten. Hij wist dat hij de vos niet tegen zich in het harnas moest jagen. ‘Heb je niet wat beters te doen’ was geen goede optie. Nee, de uil luisterde eerst begripvol naar de argumenten en vroeg vervolgens of er echt geen andere uitweg was. Maar het mocht niet baten. De vos was niet te vermurwen. Bovendien waarschuwde de vos de uil dat zijn eigen positie met deze actie in het geding kon komen. De uil bracht de wolvin het slechte nieuws. Slechts een list, slimmer dan van een vos zou uitkomst kunnen brengen. De wolvin wentelde zich in verdriet.

De volgende dag berichtte Protter dat Flappie het hazenpad had gekozen. Als een lopend vuurtje verspreidde het nieuws zich door het bos. En de wolvin? Haar naam was haas.

Maar wees niet verwonderd wanneer op zekere dag een wolvin haasje over loopt te spelen in het grote dierenbos!

 

Deze fabel zit vol met spreekwoorden en gezegden. De moraal van dit verhaal is opnieuw een spreekwoord: bezint eer ge begint. En dan bedoel ik niet dat je niet toe moet geven aan je gevoel en idealisme om een noodlijdend diertje een kans te geven. Neen, eerder denk ik dat je de triomf van slagen van een dergelijke missie lekker voor jezelf moet houden en in stilte moet genieten in plaats van het aan de grote klok te hangen. Maak nooit slapende honden wakker. Dit klinkt paradoxaal. Immers zelf schrijf ik mijn belevenissen ook voor een groter publiek. Bovendien moet ik eerlijk toegeven, die magnifieke foto in de Leeuwarder Courant van Flappie en Tosca was om op te vreten!

Tosca met Flappie  (Foto LC /Niels Westra)

April 2004

Naschrift:

DIERENLEED

Nietsvermoedend stond ik Joke Poortman medio februari te woord, toen zij telefonisch advies vroeg in zake het jonge haasje dat door Tosca, hun achtjarige hond met de zachte bek, voortkomend uit zijn Labrador genen, was binnen gebracht. Nietsvermoedend namelijk, omdat de enorme mediaheisa omtrent ‘Flappie’ niet te voorzien was op dat moment. Ik reageerde sceptisch over de mogelijkheden om het haasje groot te brengen maar heb geadviseerd wat het beste gegeven kon worden. En immers, je weet ook nooit hoe een koe een haas vangt. Niet geschoten is altijd mis, al is dit spreekwoord voor een haas een beetje bitter en bizar.

Ik was verrast toen ik twee weken later de Mid-Frieslander opensloeg. Getuige de foto van Flappie aan het zuigflesje ging het wonderwel met het diertje. De Leeuwarder Courant berichtte over Flappie met een magnifieke foto samen met Tosca. Zelfs in Hart van Nederland verscheen het hazenjong op de TV. Dat werd echter de familie Poortman en hun asielzoekertje noodlottig. De Stichting Eekhoorn trok aan de bel, want hazen zijn beschermd en horen op een natuurlijke manier groot gebracht te worden. Het had verstrekkende gevolgen. Een dag later stond de Algemene Inspectie Dienst, onder begeleiding van een agent, op de stoep bij de familie uit Birstum. ´s Middags kreeg ik een emotioneel verslag van Joke. Flappie diende de volgende dag stante pede naar de Fûgelhelling gebracht te worden, en wel onder dreiging van inbeslagname en een bekeuring. Als een haas heb ik contact gezocht met de A.I.D. Me realiserend dat met ‘Hebben jullie niets beters te doen’ ik deze mensen tegen me in het harnas zou jagen, heb ik begripvol geluisterd naar de argumenten. Daarnaast lag er mogelijk zelfs een boete voor mij in het verschiet, daar ik eigenlijk anders had moeten adviseren! De strekking was duidelijk: het kan niet en het mag niet, punt uit. De inmiddels ingeschakelde Gebr. Anker uit Akkrum kwamen tot dezelfde conclusie. Oproepen tot ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ was verleidelijk doch zou alleen maar escalerend werken. Een definitieve oplossing leek mij raadzaam. SBS 6 toog weer naar Grou en bracht een verdrietige familie Poortman in beeld, die de ratio verkoos boven de emotie: Flappie zou naar de dierenopvang. Een mevrouw van de Stichting Eekhoorn verwoordde haar beweegredenen ook nog even met een gezicht waarvan de ideële principes nou niet bepaald afspatten. Vrijdag en zaterdag werd de mediahype compleet met landelijk voorpaginanieuws: Flappie had het hazenpad gekozen!

Zo u weet wordt er van katten beweerd dat ze over meerdere levens beschikken. Het zou me niet verbazen dat voor sommige hazen hetzelfde geldt. Dus wie weet ziet u deze zomer een zeer bijzonder tafereeltje in de landerijen van Birstum. Ik zie de media al ‘koppen’ met: Hond speelt haasje over! Edoch, mijn naam is haas!

Wanneer de ‘Bistedokter’ zoals hierboven drie, vier dagen na het verschijnen van het landelijke voorpaginanieuws in de Mid-Frieslander zou verschijnen, zou het verhaal niets toevoegen aan het totaal. Dus besloot ik te elfder ure het verhaal in de vorm van een fabel te gieten. En zo geschiedde.

Dit bericht is geplaatst in COLUMNS. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.