Afscheid op afstand

Benauwd hijgend zat Spencer voor mij op de behandeltafel. Zijn hart fladderde in z’n dertien jaar oude borstkas, een pols kon ik nauwelijks meer voelen. Een blauwgrijze tong hing uit z’n bekkie. Van de waardigheid van zijn voorname roepnaam was verdraaid weinig meer over. Natuurlijk wilde ik gevolg geven aan zijn om hulp smekende ogen, maar dat was tegen beter weten in. En natuurlijk kon ik hem wel helpen; ik zou hem uit zijn lijden kunnen verlossen. Probleem was dat de baas en de vrouw op vakantie waren naar het prachtige IJsland. Dochter en schoonzoon hadden zich zolang over het oude heerschap ontfermd. Er waren al langer ouderdomskwaaltjes bij de Franse bulldog, maar deze benauwdheid was erg snel op komen zetten. Ik legde uit dat het hart het heel lang kan verstouwen en probeert problemen te compenseren. Maar als dat niet meer lukt, dan kan het heel snel bergafwaarts gaan. Dat was nu dus het geval. Er werd telefonisch contact gelegd met het eiland vlak onder de poolcirkel en dat lukte wonderwel vrijwel meteen. Typisch voor het dunbevolkte Noord Europa: de infrastructuur op het gebied van telecom is daar uniek. De situatie werd uitgelegd en de beide baasjes hadden aan een half woord van mij genoeg, ondanks dat we mekaar nog nooit ontmoet hadden. Ik zet het welzijn van het dier altijd voorop, juist ook in dit soort gevallen. En een stukje van de zorg die je een dier levenslang hebt geboden is dat je in moet grijpen als dat nodig is. In dat geval is levensbeëindiging de enige juiste oplossing. Humaan gebeurt dat meestal palliatief, dieren brengen we in een diepe slaap die uitmondt in een hartstilstand.

De ouwe viervoeter werd door de telefoon liefkozend toegesproken, maar het drong nauwelijks tot het benauwde beest door. En dat ondanks dat het echtpaar op het telefoonschermpje in beeld was; voor hen was het juist waardevol dat ze hem ook konden zien. Al vrij snel daarna deed ik een stuwbandje om de rechter voorpoot, zocht de ader op en bracht langzaam een overdosis slaapmiddel in de bloedbaan. Vrijwel live konden de baasjes het ritueel volgen, zij het op 2500 km afstand. Het benauwde hijgen stokte en langzaam raakte Spencer in de eeuwige slaap.

Daarna komt onherroepelijk de volgende vraag: wat te doen met het stoffelijk overschot. Er zijn drie mogelijkheden. Het kan bij ons op de praktijk achterblijven. Wij zorgen dan voor de afvoer via de kadaverdienst. Voor veel diereigenaren is dat een weinig aanlokkelijk vooruitzicht om hun dierbare viervoeter in een grote bak met dooie beesten te zien verdwijnen… Het is trouwens een fabeltje dat ze dan zouden terugkomen als veevoer. Daarnaast is er de mogelijkheid van het dierencrematorium. Elk dier kan individueel worden verbrand en de as kan bewaard worden in een urn of verstrooid waar men wil. Tot slot is er een speciale dierenbegraafplaats. Maar als er plek is, mag dat ook in je eigen tuin. Dat gebeurde met Spencer. Wellicht op de plek waar ie altijd ronddartelde heeft hij zijn rustplaats gekregen.

Oktober 2017             

Dit bericht is geplaatst in COLUMNS. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.